مردنی که بر بیهودگی اش سوگوارنباشم...

با تمام دلبستگی هایم روزی باید بروم..

روزی که درتمام شب های مرده ی زندگی م

حتی به خواب هم ندیده ام

رفتن از جایی که در هوایش نفس کشیدم

عاشق شدم

و تمام از دست رفته هایم را به دست اوردم...

عاشق دلی شدم به نرمی و لطافت ابر ها.....

ابری که وقتی میگرید و می بارد... وجود تشنه ام را سیراب میکند....

پی نوشت : میباره بارون...روی سر مجنون...تو یه خیابون رویایی.....