معجزه

با تمام دلبستگی هایم روزی باید بروم.. روزی که درتمام شب های مرده ی زندگی م حتی به خواب هم ندیده ام رفتن از جایی که در هوایش نفس کشیدم عاشق شدم و تمام از دست رفته هایم را به دست اوردم... عاشق دلی شدم به نرمی و لطافت ابر ها..... ابری که وقتی میگرید و می بارد... وجود تشنه ام را سیراب میکند.... پی نوشت : میباره بارون...روی سر مجنون...تو یه خیابون رویایی..... ...

نه اینکه فکر کنی مرهم احتیاج نداشت... که زخم های دل خون من...علاج نداشت.. تو سبز ماندی و من برگ برگ خشکیدم.. که انچه داشت شقایق به سینه...کاج نداشت... ... .. . . شقایق های دشت های فتح المبین را ارزومندم.... دیگه بریدم...

گر چه با تقدیر ناچار از مدارا کردنم "عشق اگر حق است، این حق تا ابد برگردنم....." تا بپندارم که سهمی دارم از پروانگی پیلهای پیچیده از غمهای عالم برتنم........ بر سر این سرو، آخر برف هم منت گذاشت دست زیر شانهام مگذار! باید بشکنم من که عمری دل برای دوستان سوزاندهام.... حال باید دل بسوزاند برایم دشمنم گر چه از آغوش تو سهمی ندارم جز خیال "بوی گیسوی تو را میجویم از پیراهنم..........." عاشقی با گریه سر بر شانه یاری گذاشت از تو میپرسم بگو ای عشق! آیا این منم؟ "فاضل نظری"...

xa0میشه پرنده باشی...اما رها نباشی... میشه دلت بگیره...اسیررغصه ها شی... حالا که اسمونم...دنیای تازه ای نیست اونوقت یجا بشینی..محو گذشته ها شی... .. دلت بخواد دوباره..از ته دل بخونی.. از ترس رییییزش اشک....غمگین و بیصدا شی...... حال این روزگار من مانند این شعر و شاید بیشتر از ان شبیه پرنده ایست که اشتباهی وارد جایی شده ، انوقت برای اینکه خود را نجات دهد به هر طرف که نور میبیند با شدت پرواز میکند اما امان از ان نوری که با شیشه ای پوشانده شده و پرنده ی بی گناه محکم به شیشه میخورد... و باز دوبار...

انگار از همان روزی که اسمم منتظر شد انتظار کشیدن تا اخر عمر با سرنوشتم عجین شد... خدایا من دل بسته به وعده ی توام.... میاد روزی که ماهمم از ته دل بخندیم...میدونم...میدونم........